12 GRUDNIA 1962
Mówi George Seif z Radia Damaszek.
Nasza armia wygrała walki po bezpodstawnym ataku Izraela
w mieście Nukieb na Wzgórzach Golan.
Raporty głoszą, że wielu Izraelczyków zginęło
w bitwie wygranej przez naszych dzielnych żołnierzy.
Za Syrię!
Brawo, Syria!
Pan Kamel Amin Taabet.
Nie wiem, czy mnie pan pamięta. Z Buenos Aires.
Ahmed Suidani.
Oczywiście,
jest pan szefem ochrony generała Al-Hafeza.
Udało się panu dostać do Damaszku.
Proszę wybaczyć, muszę...
Miło było pana spotkać w ten wyjątkowy dzień.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
To wszystko nonsens, Mazi.
Byłem tam.
Nukieb poszło z dymem.
Wielu zginęło.
Wielu naszych.
- Kawy? - Jasne.
Nie wiesz, o czym mówisz.
Cały poranek słuchałem radia.
To jedna wielka propaganda.
George Seif w najlepszym wydaniu.
Przegraliśmy tę bitwę.
Byłem na placu.
Widziałem poległych żołnierzy na spalonych czołgach.
To syryjscy żołnierze przebrani w izraelskie mundury.
Lubię sobie pożartować, ale na pewno nie na ten temat.
Izraelczycy byli niezwykle brutalni.
Zabili dziesiątki ludzi.
Szkoda, że nie umiemy się tak samo dobrze bić, jak kłamać.
Przymknij się już, Mazi.
Nie wiesz, co mówisz.
Al-Ardzie,
George Seif przeczyta to, co mu każą.
Mój wuj długo rozmawiał przez telefon z Al-Kudsim,
tłumacząc się, jakim cudem przegraliśmy z kretesem,
mimo iż to był atak z zaskoczenia.
Nasz atak z zaskoczenia!
Gdybyś nie był bratankiem naczelnego wodza,
to już siedziałbyś w więzieniu.
A poza tym nie chcę tego słuchać, nawet jeśli to prawda.
„Jeśli”?
Od jak dawna się przyjaźnimy?
Od dwóch lat.
Okłamałem cię kiedyś?
Wielokrotnie.
Wal się.
Skoro mi nie wierzysz, to cię tam zabiorę.
Dokąd?
Na granicę.
Nie wolno ci.
To zamknięta strefa wojskowa. Nie dla cywilów.
Nie zabierzesz mnie.
Zabiorę. Zobaczysz.
To bezpieczne?
Żydzi doskonale strzelają.
Jedyną osobą, która może cię zabić jest twoja żona – Żydówka.
Tu się zgodzę.
To jak?
Znam ryzyko,
ale czyż to nie spełnienie naszych marzeń?
- Nie tego chcieliśmy? - On ma obserwować, słuchać i raportować,
być naszymi oczami i uszami, a nie się wyróżniać.
Widoczni szpiedzy giną.
Mazi Ad-Din ma dojścia i koneksje.
Może wpuścić, kogo zechce.
To dla nas okazja, skoro Eli się z nim zaprzyjaźnił.
Jeśli pojechał...
Shallal.
To jest nasz priorytet.
Nadal nie wiemy, co oni knują w podziemiu.
Wyobrażasz sobie, ile cennej wiedzy on może zdobyć,
jeśli trafi do najpilniej strzeżonego regionu?
Skoro uważasz, że to zbyt niebezpieczne, to go nie wysyłaj.
To twój człowiek i twoja decyzja.
- Cześć. - Hej.
- Będziesz grzeczna? - Cześć.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Jestem spóźniona.
- Zrób pa, pa. - Kocham cię.
Pomachaj mamusi.
Nie.
Proszę zaczekać!
Wielkie dzięki.
Znowu spóźnione, Iris.
Nie płacz, proszę.
Wszystko rozumiem.
Rozchorujesz się.
Wybacz spóźnienie.
Czwarte w tym tygodniu.
Zostanę dłużej i dokończę pracę.
Martwię się o ciebie.
Jestem po prostu zmęczona.
Płakałaś.
Masz podkrążone oczy. Nie śpisz.
Mała ciągle mi płacze.
Nie wiem, co robię źle.
Niczego nie robisz źle, tylko po prostu jesteś sama.
Potrzebujesz pomocy.
Matka Eliego zajmuje się Sophie. Jego rodzina dużo pomaga.
Sama nie zrobiłaś sobie dzieci i nie możesz ich samotnie wychowywać.
- Wiem, że chcesz pomóc. - Kiedy widziałaś się z Elim?
Prawie rok temu.
Spędził z nami kilka tygodni, będąc w Europie.
Nie widział nawet dziecka.
Poświęca się dla naszej przyszłości
i nie mogę być niewdzięczna.
Możesz.
Nadio, idź już do domu.
Nie zwalniam cię.
Chcę, żebyś odpoczęła.
Zamiast zasypiać przed wentylatorem, wyśpij się w swoim łóżku.
Spodziewałem się czegoś mniej wyrazistego, choćby jeepa.
- To jest... - Bosko wypasione. Wiem.
...niepoważne.
Yalla.
Zatrzymaj samochód.
Stój!
Jezioro Tyberiadzkie.
W całej okazałości.
A tam jest Izrael.
Tak blisko.
Jest tu najżyźniejsza gleba.
Do tego piękne jeziora, góry,
wodospady
i miny lądowe.
Nasz kraj jest najpiękniejszy na całym świecie.
Biorę cię za słowo.
Nigdy nie wyjeżdżałem z Syrii.
No, może raz.
Do Bejrutu na kilka dni, ale...
Ty byłeś w Alpach, Ameryce Południowej
i w Paryżu.
Wszystkie te miejsca
mają się nijak do majestatu naszego kraju.
Skoro tak twierdzisz.
Co to?
Nowy układ z Sowietami.
Chruszczew dostarcza nam więcej, niż mówi publicznie.
A co to?
Moździerze, 120 milimetrów.
Nawet Izrael takich nie ma.
To dobrze.
Wsiadasz?
Pewnie.
Yalla.
To żołnierze z bitwy pod Nukiebem.
Stracili więcej niż połowę ludzi.
Atak nastąpił z powietrza, gdy większość spała.
Zginęli w łóżkach.
Nie mieli nawet szansy zginąć po bohatersku.
Do rannych nie mogliśmy się dostać.
Izraelskie czołgi zrównały wszystko z ziemią
i ostrzelały to, co się ruszało.
Obróciły Nukieb w jedno wielkie cmentarzysko.
Mazi.
Słyszałem, że przybyłeś do mojego sektora ze swoim gościem.
Kamel Amin Taabet,
to szeryf Hatoum.
Wybacz, „pułkownik” Hatoum.
Panie Taabet.
Proszę mi mówić Kamel.
Proszę wybaczyć, goście z Syrii u nas nie bywają, panie Taabet.
Mazi może myślał, że to muzeum,
a to jest zamknięta strefa wojskowa.
- Rozmawiałem o tym z wujem. - Tak.
- Wiem. - Jeśli moja obecność to problem...
- Marouane! - ...to ja...
Zakładam, że opowiadałeś panu o naszych zwycięstwach.
O tym, jak mimo szaleńczych ataków
odbiliśmy trzy czołgi i zabiliśmy kilku wrogów.
Właśnie miałem wspomnieć.
Panie Taabet, proszę wsiadać. Oprowadzę pana jak należy.
- Dziękuję. - Mazi, twój wuj dziś przybędzie.
Spotkamy się na obiedzie w Honitwie.
Nie wiedziałem o wizycie.
Cieszę się, że wuj nie ujawnia ci wszystkich tajemnic państwowych.
Naszą przewagą są nieprzewidywalność i położenie na wzgórzu.
Stąd możemy obserwować.
W razie potrzeby odpowiadamy ogniem.
Szuka pan czegoś?
Owszem.
Gdzie nasi żołnierze i bazy?
To genialne.
Za mną, pokażę panu.
Chciał pan poznać dzielnych żołnierzy.
Oto oni.
Cały nasz teren pokrywają takie bunkry.
Syjoniści nie dojrzą ich z morza i nieba.
To niewiarygodne, absolutnie zdumiewające.
Co tutaj widać?
Kibuc En Gew.
Głównie rybacy.
Syjoniści lubią grać ofiary.
Przecież nie strzelamy na oślep.
To oni kradną nasz teren i łowią ryby w naszych wodach,
pomimo umów międzynarodowych.
Zobaczy ich pan z bliska i osobiście.
Dziękuję.
Wrogowie.
Wyglądają jak my.
A co myślałeś?
Że to ośmiornice?
Chce pan jednego zastrzelić?
Zapraszam.
To prezent ode mnie.
W odwecie za Nukieb.
Mówi pan poważnie?
Proszę.
Nie jestem żołnierzem.
To łatwe.
Celuje pan i naciska spust.
Jakiś problem?
Przeciwnie.
Niech pana nie zmylą.
Są ubrani po cywilnemu,
ale wszyscy to syjońscy żołnierze.
Nawet ci młodsi.
Proszę wybrać cel.
Palec na spust.
A teraz, gdy pan będzie gotowy...
Proszę się odsunąć.
Chce pan rozpętać wojnę?
A to dobre.
Pułkowniku,
ten gorąc jest nie do zniesienia.
Dlaczego żołnierze nie mają cienia?
Zasługują na najlepsze warunki.
Racja, Kamelu,
ale rząd ma ograniczone środki.
A czasami
daleko od stolicy oznacza też daleko od serca.
Jasne.
Posmakuje ci.
To najlepsze jedzenie w Syrii.
Pyszne.
- Shukran. - Shukran.
Sprowadzone specjalnie dla pułkownika.
Takie są przywileje dowódcy sektora.
Niech zostaną. Przygotujemy je dla pułkownika.
Proszę.
Dziękuję.
Powinnam zadzwonić do braci Eliego, ale...
Przysługi szybko się kończą.
Nie szkodzi. Miło mi, że pani się skontaktowała.
Minęło dużo czasu.
Przepraszam, że się nie odzywałem.
Chciałem upewnić się, że wszystko gra.
Nic nie gra.
Nie chcę pana obciążać tym wszystkim.
Nie szkodzi.
Mam kilka rzeczy do załatwienia.
Może mi pani potowarzyszy?
To nie zajmie długo, a później coś zjemy.
Lepiej się pani poczuje.
Dobrze.
To najlepiej strzeżona tajemnica Wzgórz Golan.
Pozostałości Cesarstwa Rzymskiego.
Tutaj senatorzy relaksowali się i omawiali tajemnice państwowe.
Tutaj planuje się przewroty
i wydaje rozkazy egzekucji.
Wuju!
Cieszę się, że cię widzę.
Rzymianie wiedzieli, jak żyć.
Dobrze, że gwałcili i plądrowali na całym świecie, bo mamy to.
Wiele o panu słyszałem.
Czuję się wręcz, jakbyśmy się znali.
Ja również.
Wstyd o tym mówić, ale jestem pana fanem.
W Buenos Aires miałem pańskie zdjęcie
na kominku.
Proszę wybaczyć.
To dopiero rozkosz.
Co cię tutaj sprowadza, wuju?
Cokolwiek to nie jest, cieszę się, że spędzamy wspólnie czas.
Panie generale,
jestem zaszczycony, że mam tę możliwość
i mogę obserwować naszych wrogów
z tak bliska.
Widziałem ich domy i wioski, a także Jezioro Tyberiadzkie.
Zawsze myślałem, że jest większe.
A wie pan, dlaczego to jezioro, zwane też Morzem Galilejskim,
jest tak ważne dla Izraelczyków?
Jaka substancja jest niezbędna do życia człowiekowi
i całemu państwu?
Bez niej nie ma życia, tylko śmierć.
Morze Galilejskie
to jedyne źródło wody, jakie mają Izraelczycy.
Zaopatruje wszystkich obywateli,
od północy po samą pustynię.
Generale,
szykują się już.
Wyjeżdża pan?
Niestety, świat cały czas się kręci,
nawet jeśli tutaj na chwilę się zatrzymał.
Życzę miłego wieczoru. Cieszę się, że pana poznałem.
Liczę, że kontynuujemy.
Zazdroszczę ci.
A niby czego?
Wszyscy cię szanują
i lubią.
Już od pierwszego spotkania.
Z tobą jest tak samo.
Nie.
Gdy wchodzisz do pomieszczenia, każdy chce mieć cię dla siebie.
Widziałeś, jak szybko wuj nabrał do ciebie sympatii?
Bo mam forsę, Mazi.
Nic więcej.
Ja mam poczucie humoru,
koneksje,
mundur, ale...
Nie mam tego co ty.
Palisz za mocne zioło.
Co ty pleciesz?
Czasami czuję,
jakby całe moje życie było jednym wielkim kłamstwem.
Niczym więcej.
Jakim cudem nie jesteś w związku?
Każda kobieta w Damaszku chciałaby być z tobą.
Nie spotkałem tej jedynej.
Co z Salihą?
Córką Abu Mahmuda?
Jeszcze nie wiem.
Czy ty...
bzyknąłeś ją?
Czemu pytasz?
Na pewno miałeś wiele...
kobiet?
Za dużo gadam.
Do tego gorąc i szisza.
Lepiej już pójdę.
Przepraszam, nie chciałam pana przestraszyć.
Hatoum mnie przysłał.
Chwileczkę, ubieram się.
Proszę zaczekać.
Nie ma potrzeby.
Nie mogę.
Dlaczego?
Właśnie.
Dlaczego?
To jakiś cud.
Nie spała tyle, odkąd się urodziła.
Oddycha?
Proszę, Sophie.
Wezmę ją.
Powinna pani się wyspać. Ja się nimi zaopiekuję.
- Nie. - Nie muszę już wracać do pracy.
Obudzę panią za kilka godzin.
- Na pewno? - Nalegam.
Co ty tam masz?
Kaczuszkę? To kaczuszka?
Izraelczycy dostaną dziś nauczkę.
Wyruszacie za dokładnie 14 minut.
Wysadzicie rurociąg
równo o godzinie 3.00.
Dalej.
Tyberiada.
Słyszycie mnie, odbiór?
Tyberiada.
Odbiór?
Halo?
Słyszycie mnie, odbiór?
Izrael, Tyberiada.
Odbiór?
Tyberiada, Izrael.
Słyszycie mnie, Izrael?
SHALLAL – TAJNA BAZA WOJSKOWA POŁUDNIOWA SYRIA
Izraelski szpieg!
GRANICA NIE PRZEKRACZAĆ
Nie strzelaj.
Przyszedłem po moją krowę.
Nie chcę kłopotów.
Jak się nazywasz?
Szmulik.
PÓŁNOCNA BAZA DOWÓDZTWA SAFED, IZRAEL
Dugaan!
Cicho!
Nie mógłbyś ich powstrzymać. Twoja armia też nie.
Ja musiałem.
Dlatego ich nie wezwałem.
Przyjechał sam.
Traktorem.
Pierwszy z nim rozmawiałeś?
Tylko ja z nim rozmawiałem.
Podporucznik Dugaan.
Jestem tu dowódcą.
Szlamo, ale mówią na mnie Szmulik.
Rozumiem, że chce mi coś pan powiedzieć.
Obudź wszystkich.
Co do jednego.
Cały sektor.
Gdzieś ty był?
Wszędzie cię szukałem.
Poszedłem zapalić.
- I pobiegać? - Długa historia.
Usłyszałem hałas, więc wyszedłem.
Myślałem, że to jakiś Izraelczyk.
Okazało się, że to był dzik.
Bałem się, że...
odszedłeś.
A mam powód?
Cóż...
zrobiło się trochę...
Wiesz, byłem na haju,
a moje zachowanie...
było...
Przepraszam, że przeszkadzam.
Mieliśmy incydent przy granicy.
Proszę zostać w swoich pokojach.
- Jaki incydent? - Co się stało?
Wiem tylko, że macie tu zostać.
W porządku.
W takim razie pójdę już.
Przyda nam się trochę snu.
Czemu krwawisz z nogi?
Słucham?
Noga.
Otworzyła mi się stara rana.
Jeśli chodzi o dziś...
nie chcę, żebyś myślał, że...
Cenię sobie naszą przyjaźń.
- Nie chcę cię stracić. - Możesz mi zaufać.
Na śmierć i życie.
Mam nadzieję, że ja tobie również.
Każdy ma jakiś sekret.
Dzień dobry.
Zaparzyłem kawę.
Nie wiem, jak pani przyrządza jajka, ale zrobiłem jajecznicę.
Oby smakowała.
Dawno nie gotowałem.
Co pan tu robi?
Tak na poważnie.
Co tak naprawdę pan tu robi?
Eli to nie jedyny pański podwładny.
Nie.
Mam ich kilku.
Z ich żonami też pan spędza noce?
Robi dla nich śniadanie?
Nie chciałem pani urazić, tylko pomóc.
Pomóc?
Gdzie jest mój mąż?
Proszę już iść.
Eliemu już wystarczy.
Może czasami o tym zapomina,
ale ma już to, czego chciał.
Wydaje mu się, że musi być lepszy
i osiągać wielkie sukcesy w życiu,
żeby sprostać własnym oczekiwaniom, ale to wszystko nieprawda,
bo ma już wszystko.
Powiedział, że pracując dla rządu, może kiedyś zostanie ambasadorem.
Spojrzał na mnie
i powiedział, że będę panią ambasadorową.
Ale ja nie chcę nią być.
Chcę być panią Cohen.
Tylko tego zawsze pragnęłam.
Zatrudniając go, spełnił pan jego marzenia.
Ale jednocześnie zrujnował pan moje.
Naprawdę chce pan pomóc?
Proszę mi oddać męża.
Mówi George Seif z Radia Damaszek.
Izraelscy urzędnicy raportują, że ujęto Syryjczyka
podczas próby przekroczenia granicy.
Syria dementuje tę informację
i oskarża syjońską propagandę o sfałszowanie raportu.
To takie demotywujące dla żołnierzy, których poznaliśmy.
Wyślę im jakiś prezent.
Jaki?
PRZYBYŁY MOŹDZIERZE, 120 MM
MOSKIEWSKIE FORTYFIKACJE
WZDŁUŻ LINII WZGÓRZ GOLAN
NAWIĄZAŁEM RELACJĘ
Z NACZELNYM WODZEM
Niesamowite.
Niebywałe.
POZNAŁEM UMIEJSCOWIENIE SHALLALU
600 000 FUNTÓW SYRYJSKICH NA DRZEWA EUKALIPTUSOWE
Mamy mu przesłać tyle pieniędzy na drzewa eukaliptusowe?
Po co?
PIENIĄDZE BĘDĄ
W NIEDZIELĘ
WIADOMOŚĆ OTRZYMANA
BEZ ODBIORU
Kurwa.
Pan Suidani.
Z pewnością to musi wyglądać dziwnie.
Zwykle nie przychodzę bez uprzedzenia.
Mogę panu jakoś pomóc?
Jest gorąco.
Mógłbym prosić o wodę?
Proszę wybaczyć.
Powinienem zaproponować. Zapraszam.
Zaskoczył mnie pan.
Właśnie drzemałem.
Mieszka pan sam w tak dużym mieszkaniu?
O ile mi wiadomo.
Jest tak duże, że nie zauważyłbym, że ktoś tu mieszka ze mną.
Proszę.
Ładnie się pan urządził w Damaszku.
Ma pan potężnych przyjaciół.
Takie rzeczy...
nie pozostają...
niezauważone.
Nie wiem, czy dobrze rozumiem.
- Zapraszam pana za mną. - Teraz?
Nie ma pan nic przeciwko?
Absolutnie.
Proszę zaczekać.
Wie pan, kim jestem?
Nazywa się pan Michel Aflaq
i jest autorem The Battle for One Destiny
oraz przywódcą partii Baas.
Wolność myśli zawsze przeraża tych,
którzy są u władzy.
Nadają wtedy tytuły,
aby łatwo się kogoś pozbyć.
Przejdę do rzeczy, panie Taabet.
Pewni ludzie twierdzą, że może pan nas wspierać.
Czy to prawda?
Wsparcie partii Baas to zdrada.
W tych czasach ostrożności nigdy za wiele, to prawda.
Ale nasz ruch rozprzestrzenia się w arabskim świecie,
a wkrótce go przejmie,
inshallah,
z pomocą młodych liderów jak Saddam Husajn w Iraku
i tu, w Syrii.
Po to mnie pan ściągnął? Aby pytać oo poglądy polityczne?
Nie ja pana sprowadziłem.
Pan generał.
Witaj, Kamelu.
- Miło pana znów widzieć. - Pana również.
Proszę wybaczyć tajemnice.
Nie szkodzi.
A więc oficjalnie pan wraca?
Oficjalnie nie.
Dyskutowaliśmy poświęcenie pana Kamela całej sprawie.
Zna mnie pan.
Zrobię wszystko co trzeba. O co chodzi?
Muszę prosić o przysługę.
Chcemy, by wydał pan przyjęcie.
Przyjęcie?
Tak.
Wyznaczymy jakąś datę
i zacznie pan zapraszać pewne osoby
na luksusowe przyjęcia u siebie w mieszkaniu.
Niech pan się upewni, że generał Ad-Din
na nie uczęszcza,
razem z tymi członkami rządu.
Witamy, panie Taabet.
Witamy w przyszłości Syrii.
Co się dzieje?
Chyba znowu nam się poszczęściło.
O czym mówisz?
Oprócz anonimowej wskazówki na temat infiltracji
od teraz łatwiej nam będzie wskazać lokalizację syryjskich fortyfikacji.
Jak to?
Proszę spojrzeć.
Przesuń się.
Sadzą drzewa.
Pewnie dla cienia. I to wzdłuż całej granicy.
Od północy po południe.
W rzeczy samej...
poszczęściło się nam.
Napisy: Agata Martelińska